Category: ମୁଖ୍ୟ ଖବର

ଭାରତୀୟ ଉଦାରବାଦୀମାନେ ଅନେକ ସମୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛନ୍ତି ଯେ, ଇରାନ, ଇସ୍ରାଏଲ ଏବଂ ଆମେରିକା ମଧ୍ୟରେ ଚାଲିଥିବା ସଂଘର୍ଷରେ ଭାରତ କାହିଁକି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବେ କାହାର ନିନ୍ଦା କରୁନାହିଁ? ଏହାର ଉତ୍ତରରେ ପୂର୍ବତନ କୂଟନୀତିଜ୍ଞ ଶଶି ଥରୁର ଭାରତ ସରକାରଙ୍କ ରଣନୀତିକୁ ସମର୍ଥନ କରି କିଛି ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଛନ୍ତି। ଥରୁର କହିଛନ୍ତି ଯେ, ବୈଦେଶିକ ନୀତି କୌଣସି ଶୈକ୍ଷିକ ସେମିନାର ନୁହେଁ ଯେଉଁଠାରେ କେବଳ ଭାଷଣବାଜି ଚାଲେ। ଏଠାରେ ନିଷ୍ପତ୍ତି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକଙ୍କ ଜୀବନ ଓ ଜୀବିକାକୁ ପ୍ରଭାବିତ କରିଥାଏ।

ଯେତେବେଳେ ନୀତି ଏବଂ ଜାତୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥ ମଧ୍ୟରେ ସଂଘର୍ଷ ହୁଏ, ସେତେବେଳେ ଭାରତ ସର୍ବଦା ଜାତୀୟ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ପ୍ରାଧାନ୍ୟ ଦେଇ ନୀରବ ରହିଛି। ୧୯୫୬ (ହଙ୍ଗେରୀ), ୧୯୬୮ (ଚେକୋସ୍ଲୋଭାକିଆ) ଏବଂ ୧୯୭୯ (ଆଫଗାନିସ୍ତାନ) ରେ ସୋଭିଏତ୍ ସଂଘର ଆକ୍ରମଣ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତ ନୀରବ ରହିଥିଲା, କାରଣ ମସ୍କୋ ସହ ସମ୍ପର୍କ ଭାରତ ପାଇଁ ଜରୁରୀ ଥିଲା। ଭାରତ କାହିଁକି ଆମେରିକା ବା ଇସ୍ରାଏଲକୁ ଖୋଲାଖୋଲି ବିରୋଧ କରିପାରିବ ନାହିଁ, ତାହାର ଆର୍ଥିକ ଓ ମାନବୀୟ କାରଣଗୁଡ଼ିକ ହେଲା: ଉପସାଗରୀୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରାୟ ୯୦ ଲକ୍ଷ ଭାରତୀୟ ରୁହନ୍ତି, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ସୁରକ୍ଷା ସର୍ବୋପରି। ଭାରତର ତୈଳ ଏବଂ ଗ୍ୟାସର ଆବଶ୍ୟକତା ପାଇଁ ଆମେ ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ। ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏହି ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇ ପ୍ରାୟ $200 ବିଲିୟନର ବାଣିଜ୍ୟ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ। ଶଶି ଥରୁରଙ୍କ ଯୁକ୍ତି ହେଉଛି, କୌଣସି ପକ୍ଷକୁ ନିନ୍ଦା କରିବା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମସନ୍ତୋଷ ମିଳିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେଶର କ୍ଷତି ହୋଇଥାଏ। ଆମେରିକାରେ ବର୍ତ୍ତମାନର ଟ୍ରମ୍ପ ପ୍ରଶାସନ ଆନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ନିୟମ ଅପେକ୍ଷା ଶକ୍ତି ଓ ସ୍ୱାର୍ଥକୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦିଅନ୍ତି। ଏପରି ସ୍ଥଳେ ନୈତିକ ଶିକ୍ଷା ଦେବା ଭାରତ ପାଇଁ ବିପଜ୍ଜନକ ହୋଇପାରେ। ନେହେରୁ ଏବଂ ଗାନ୍ଧୀଙ୍କ ଆଦର୍ଶର ପ୍ରକୃତ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ହେଉଛି, ସମୟ ଅନୁସାରେ ଦେଶର ସାର୍ବଭୌମତ୍ୱକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା। ଥରୁରଙ୍କ ଏହି ଆଭିମୁଖ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ କରୁଛି ଯେ, ବୈଦେଶିକ ନୀତିରେ “ନୀରବତା ଏକ ଅସ୍ତ୍ର”। ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ‘ନୈତିକ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ’ ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଭୂ-ରାଜନୀତିର ଜଟିଳତାକୁ ବୁଝିପାରୁ ନାହାନ୍ତି। ଭାରତର ଏହି ନୀତି ଦୁର୍ବଳତା ନୁହେଁ, ବରଂ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଦାୟିତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଷ୍ଟ୍ରର ପରିଚୟ।